Morning Rain

Morning Rain — Extended Yohaku

I heard the rain first —
soft taps against the bedroom window,
a gentle insistence
that morning had already begun
without me.

Still warm from deep sleep,
I reached for my coat,
dragging it with me
as I stepped outside,
half-dreaming,
half-drawn by the sound.

The rain was softer out there,
a quiet falling
that made no claim on the world.
The only sound
was the delicate drumming
on the hood of my coat—
a private rhythm,
meant only for the one who listens.

I stood still.
Cool drops gathered on my face,
each one loosening
the last threads of sleep,
washing them gently away.

So I lifted my face to the sky,
letting the morning rain
wake me fully—
body,
mind,
and soul—
in the simplest way it knows.

Five minutes,
nothing more.

---

Today the rain woke me. I put on a coat, stepped into dawn… and looked like a man who had forgotten slippers exist!

Poranny deszcz — yohaku

Usłyszałem deszcz —
ciche stukanie o szybę,
jakby poranek
zaczął się beze mnie.

Wciąż ciepły od snu
sięgnąłem po płaszcz
i wyszedłem,
prowadzony dźwiękiem.

Na zewnątrz deszcz był łagodny,
spadał cicho,
nie domagał się niczego.
Tylko rytm na kapturze —
dla tego, kto słucha.

Stałem nieruchomo.
Chłodne krople
zmywały resztki snu
z mojej twarzy.

Unoszę głowę,
pozwalając deszczowi
obudzić mnie —
ciało,
umysł
i duszę —
w jedyny sposób, jaki zna.

Pięć minut,
nie więcej.

---

Dziś obudził mnie deszcz. Założyłem płaszcz, wyszedłem na świt… i wyglądałem jak człowiek, który zapomniał, że istnieją kapcie!