Rain-Dodger Ballet 2011

Two baristas, one rainstorm

The rain didn’t sprinkle, it didn’t just fall— it walloped the square like a great watery wall. I sat in the kawiarnia, just minding my seat, when Alphonse shot out in his deck shoes—so neat! He leaned at an angle that made no real sense, as if dodging the raindrops by sheer confidence. And Kinga dashed after, bare legs, bare feet, half‑skipping, half‑tilting her way down the street. They zigged and they zagged in a rain‑dodger’s dance— the kind grown‑ups forget till they’re given the chance. The downpour was wild, a true cats‑and‑dogs show— they splashed through the puddles, got soaked head to toe. Then circled right back with the world’s biggest grin, while a man by the doorway stood blinking—rain in. And here’s the true wonder— I still don’t know why two baristas chose raindrops beneath that grey sky. But joy has its reasons that reason won’t catch— two baristas, one rainstorm, a spontaneous match.

Dwójka baristów i ulewa

Deszcz nie mżył spokojnie, nie kapał ot, tak — on walnął w to miasto jak wodny atak. Siedziałem w kawiarni, przy stoliku w tle, gdy Alphonse wybiegł w swych butach — o, nie! Pochylił się dziwnie, jakby chciał deszcz minąć, jakby samą postawą mógł krople powstrzymać. A za nim Kinga — gołe stopy, gołe nogi, pół‑skokiem, pół‑tańcem pobiegła wzdłuż drogi. Zygzaki, uniki, taniec w strugach i mgle — taki, o którym dorośli zapominają, że jest. Lało jak z cebra, aż bruk cały lśnił, a oni w kałużach mokli — aż po brwi. Wrócili po chwili z uśmiechem po uszy, a mężczyzna pod daszkiem aż oczy przetarł z suszy. I w tym cały sekret — do dziś nie wiem sam, czemu biegli w deszczu, skoro dach był tam. Lecz radość ma powody, których rozum nie złapie — dwoje ludzi i ulewa, chwila szczęścia w złapanym kadrze.