Inspired by the incredible Polish Tatras and a photograph taken unawares.
Up-Up There
Far past the towns and the twisty streets,
Where the wind does its whirling and the mountain air greets,
Is the peak of the Up‑Up‑There,
Where the clouds wear scarves and the sky parts its hair.
Now most folks don’t climb it — it’s rocky and steep,
And the ledges are narrow, and the drop is quite deep.
But one day a traveller, with boots full of grit,
Said, “I think I’ll go see where the sky likes to sit.”
He hiked and he puffed, and he climbed with great care,
Till the world shrank below like a pebble down there.
With a jacket of puff and a shirt tied just right,
He reached the last ledge in the crisp mountain light.
With every hard step as the trail turned to slate,
His spirit grew lighter, forgetting the weight.
He found, mid-gasp in the crisp, frozen air,
A quiet resolve he didn’t know was there.
But oh — when he stood on that tippy‑top stone,
Something happened that mountains had never quite known.
A shimmer! A glimmer! A flicker of white!
Two doodled‑on wings fluttered into the light.
A halo popped up with a bloop and a bing,
And the traveller blinked at this bright, floaty thing.
The mountains all gasped with a rumble and creak:
“Why, we’ve never seen magic this high on a peak!”
But the traveller just chuckled and gave a small shrug.
He wasn’t there for glory, big fame or a hug.
He simply looked out at the world far below,
Where the rivers all ribboned and the soft breezes blow.
The halo hummed gently. The wings gave a sway.
The traveller whispered, “I like it this way.”
No trumpets, no cheering, no grand angel choir —
Just a person and sky and a heart climbing higher.
And the mountains agreed, with a nod and a groan,
That some magic prefers to stay quiet, alone.
If ever you wander to Up‑Up‑There peak,
And the wind seems to giggle and brush past your cheek,
You might hear a whisper float soft through the blue –
“Be brave in your climbing — the wings are in you.”
Wersja polska: Tam‑Tam‑Wysoko
Daleko za miastem i krętym traktem,
Gdzie wiatr się zakręca swym śmiesznym kontaktem,
Jest szczyt zwany Tam‑Tam‑Wysoko,
Gdzie chmury noszą szaliki, a niebo ma grzywkę na boku.
Niewielu tam wchodzi — jest stromo i dziko,
A półki skalne wąziutkie, a przepaść pod nimi głęboka i blisko.
Lecz pewnego dnia wędrowiec, z butami pełnymi odwagi,
Rzekł: „Zobaczę, gdzie niebo siada, bez zbędnej powagi.”
Wspinał się, sapał, ostrożnie stawiał krok,
A świat malał pod nim jak kamyczek, co spadł w mrok.
W puchatej kurtce, z koszulą przewiązaną jak trzeba,
Dotarł na ostatnią półkę, tuż pod brzuchem nieba.
Z każdym trudnym krokiem, gdy szlak w łupki się zmieniał,
Duch jego stawał się lżejszy, a ciężar gdzieś pierzchał.
Odnalazł w tym mroźnym powietrzu, łapiąc oddech na chwilę,
Cichą siłę w swej duszy, co niosła niezwykłą motylą lekkość.
A wtedy — na czubku tej chybotliwej skały —
Stało się coś, czego góry dotąd nie znały.
Błysk! Mignięcie! Migot biały!
Dwa skrzydełka‑bazgrołki nagle w światło się wkradły.
Nad głową mu bloop! i bing! — aureolka wyskoczyła,
A wędrowiec aż mrugnął, bo rzecz to była miła i dziwna.
Góry zagrzmiały, zatrzeszczały z podziwu i trwogi:
„Takiej magii na szczycie nie widziały nasze progi!”
Lecz wędrowiec się uśmiechnął i wzruszył ramionami.
Nie szukał tu chwały, nie gonił za brawami.
Spojrzał po prostu na świat w dole rozpostarty,
Gdzie rzeki wstążkują, a wiatr stroi sobie żarty.
Aureolka zaszumiała. Skrzydła drgnęły w powietzu.
„Tak lubię” — wyszeptał — „w ciszy, w swoim wnętrzu.”
Bez trąb, bez oklasków, bez chóru anielskiego —
Tylko człowiek i niebo, i serce idące wyżej od wszystkiego.
Góry skinęły głazami, jęknęły z uznaniem:
„Nie każda magia chce żyć w rozgłosie i gadaniu.”
Więc jeśli kiedyś dojdziesz na Tam‑Tam‑Wysoko,
A wiatr cię połaskocze i chichotem muśnie oko,
Może usłyszysz szept, co płynie przez błękitną smugę —
„Bądź dzielny we wspinaczce — skrzydła masz w sobie, mój druhu.”
Leave a Reply